dysfunkcyjna rodzina

Co to znaczy dysfunkcyjna rodzina?

J. Bradshaw w książce: “Zrozumieć rodzinę” wymienia następujące cechy rodzin dysfunkcyjnych:

  •  W rodzinie dysfunkcyjnej zaprzecza się pięciu potencjałom człowieka: uczuciom, spostrzeżeniom, myślom, dążeniom i wyobrażeniom.
  • W rodzinie dysfunkcyjnej zaprzecza się także problemom w niej występującym. W ten sposób nigdy nie dochodzi do ich rozwiązania.
  • W rodzinie dysfunkcyjnej występuje brak  intymności.
  • Dysfunkcyjna rodzina jest “zakorzeniona we wstydzie” (dzieci często wstydzą się swojej rodziny).
  • W rodzinie dysfunkcyjnej są utrwalone, zamrożone, sztywne role.
  • Członkowie rodziny dysfunkcyjnej mają zaplątane granice pomiędzy sobą. Czują się tak, jak czują się inne osoby w rodzinie.
  • Członkowie rodziny dysfunkcyjnej nie mogą zaspokoić swoich indywidualnych potrzeb. Są one odkładane, aby umożliwić zaspokojenie potrzeb systemu. Dlatego w takiej rodzinie prawie zawsze istnieje jakiś niewielki poziom złości i depresji.
  • System komunikacji w rodzinie dysfunkcyjnej polega na otwartym konflikcie, albo na zgodzie na to, żeby nie było niezgody. Rzadko dochodzi tam do prawdziwego kontaktu.
  • W rodzinie dysfunkcyjnej indywidualne różnice są poświęcane dla potrzeb systemu. Jednostka istnieje dla rodziny. Taką rodzinę trudno jest opuścić.
  • Zasady w rodzinie dysfunkcyjnej są sztywne i nie zmieniają się. Takimi zasadami są na ogół kontrola, perfekcjonizm i oskarżanie.
  • W rodzinie dysfunkcyjnej jawne tajemnice są częścią kłamstw, które trzymają rodzinę w zamrożonym stanie. Tajemnice te każdy zna i udaje, że o niczym nie wie.
  • W rodzinie dysfunkcyjnej zaprzecza się konfliktom i frustracji, co tworzy sytuację, w której każdy chce osiągnąć swoje cele siłą woli. Daje to iluzję radzenia sobie z problemem.
  • Członkowie rodziny destrukcyjnej odrzucają granice własnej osoby dla podtrzymania systemu rodziny. Jest to równoznaczne z odrzuceniem własnej tożsamości.

Eugenia Herzyk, psychoterapeutka, założycielka i prezeska Fundacji Kobiece Serca, w książce „DDD – Dorosłe Dziewczynki z Rodzin Dysfunkcyjnych” wylicza dysfunkcje, których doświadczyły osoby z rodzin dysfunkcyjnych:

“Przemoc psychiczna lub fizyczna, nadużycia seksualne, brak wystarczającej opieki lub nadopiekuńczość, niestawianie dziecku żadnych granic albo poddawanie go surowej dyscyplinie, choroba lub śmierć w rodzinie, rozwód rodziców”

Jeżeli dorastaliśmy w dysfunkcyjnej rodzinie nasza emocjonalna dojrzałość została zahamowana. Jako dzieci wtedy prawdopodobnie:

  • Dorastaliśmy zbyt szybko
  • Staliśmy się małymi dorosłymi – małymi mamusiami czy tatusiami
  • Staliśmy się za bardzo odpowiedzialni lub przesadnie dążyliśmy do sukcesu za wszelką cenę.
  • Staliśmy się przewrażliwieni na swoim punkcie i na punkcie sytuacji, które nam się przydarzały.
  • Stłumiliśmy nasze prawdziwe potrzeby i nałożyliśmy na siebie maskę dostosowaną do tego, czego oczekuje od nas otoczenie.
  • Stłumiliśmy naszą dziecięcą, spontaniczną radość, kreatywność, pragnienie zabawy i doświadczania

Kiedy ktoś w dzieciństwie przebył trudną drogę, to jego wyzwolenie się ze wszystkich urazów i ran wymaga czasu, uwagi i miłości. Jednak zawsze jest cos co możemy zrobić. A pierwszym krokiem do uleczenia naszego Wewnętrznego Dziecka, a co za tym idzie uleczenia siebie jest uświadomienie sobie istnienia w nas tych urazów.

Być może rozpoznajesz u siebie jedną z następujących sytuacji:

  • wciąż w twoim życiu powtarzają się w kółko kłopoty związane z jakąś strefą Twojego życia
  • nigdy nie jesteś zadowolona z siebie
  • czujesz nieufność wobec innych ludzi
  • trudno jest Ci odczuwać swoje emocje
  • czujesz się  zamknięta i odizolowana
  • ciągle się poświęcasz dla innych i równocześnie starasz się być niewidzialna
  • zawsze podejmujesz odpowiedzialność
  • nie jesteś w stanie powiedzieć nie lub postawić się komuś
  • wydaje Ci się, że ludzie Cię nie dostrzegają, że Cię ignorują, tak, jakbyś była niewidzialna
  • ciągle działasz pod presją
  • nieustannie krytykujesz i osądzasz siebie
  • zawsze chcesz wszystko zrozumieć

Są to przykłady uczuć i zachowań, które wskazują, że na obecne Twoje życie Tu i Teraz ma wpływ “coś starego” . Są to zwykle  stare, niedokończone doświadczenia, które wciąż silnie determinują to, w jaki sposób się czujemy i działamy w teraźniejszości. To jest to, co można nazwać Wewnętrznym dzieckiem w akcji.

Ps.

Więcej na ten temat dowiesz się z warsztatu z serii: “Uwolnij swoje Wewnętrzne Dziecko (WD 3)”: pt: “Jak ustalić rodzaj urazu wyniesionego z wczesnych lat życia i jak się go pozbyć”